Tres poemas de Klaudia Rogowicz traducidos del polaco
Traduce | Agata López Kornacka
La poeta polaca Klaudia Rogowicz.
Klaudia Rogowicz (Zabrzu, 1987) es una poeta, dramaturga, ensayista y autora de letras de canciones en Polonia.
Es autora del poemario Życie do wynajęcia (2003), de la obra teatral Listopadowa Oliwa (2007) y del sketch dramático Białe Miasto (2008). Además, ha publicado en formato digital los libros Chodkiewicz Odchodzi! (2008), Nazwij to klęską (2008), Człowiek ze swego miasta (2008) y el poemario Bez Przyzwolenia (2008).
Sus poemas se han publicado en numerosas revistas polacas tales como Twórczości, Czasie Literatury, Afroncie, Zupełnie innym Świecie, Migotaniach, Czasie Kultury, Tyglu Kultury, Podkowińskim Magazynie Kultury, Nowej Okolicy Poetów y Akancie. Algunos de sus textos también han sido traducidos en revistas fuera de su país como Mentor (esloveno), Diogenpro (inglés), Palimpsest (albanés), Makedonska Litera y Nova Makedonija (macedonio).
Forma parte de varias antologías de poesía polaca, así como de la antología polaco-alemana Dzieciństwo w Polsce, Dzieciństwo w Niemczech (2016).
Los tres poemas de Klaudia Rogowicz que compartimos a continuación pertenecen a su material inédito y fueron traducidos del polaco al español por Agata López Kornacka.
Gwiazdki / Estrellitas
.
.
Kolczyk w nosie jaśniejszy niż Perseidy.
Gdy się uśmiechasz,
Niebo wokół rozrzuca brokat.
Spadają gwiazdki,
chwytam jedną.
Ty już masz cały koszyk.
Wiem, że
prędzej spłoniesz,
rzucając się w górę,
niż komuś oddasz serce.
.
.
.
Inédito
.
.
El arete que llevas en la nariz brilla más que las Perseidas.
Cuando sonríes,
el Cielo derrama purpurina en derredor.
Caen estrellitas,
cojo una de ellas.
Tú ya tienes la cesta entera.
Sé que
antes te quemarás,
lanzándote hacia arriba
que entregarás tu corazón a alguien.
.
.
.
Litania wstawiennicza / Letanía de intercesión
.
.
Boże, chroń go,
by nie brudził rąk
i jasne były
w koszuli odcieniu,
gołębie,
synogarlice moje!
Boże, broń go,
od walki,
a wszelkie rany zszywaj miłością!
Boże, strzeż go,
od niechybnych układów pogody.
Zoperuj mu serce,
by przestało nie kochać!
Boże, miej go w opiece,
ja ciągle od czuwania boleję!
.
.
.
Inédito
.
.
Dios, protégelo,
que no se manche las manos
y que sigan claras,
del color de las camisas,
las palomas,
¡mis tórtolas queridas!
Dios, defiéndelo
de la lucha,
¡cose todas sus heridas con amor!
Dios, ampáralo
de las inevitables inclemencias del tiempo.
Sana su corazón,
¡para que deje de no amar!
Dios, guárdalo en tu custodia,
¡mientras sigo esperando con dolor!
.
.
.
Adoracja Wszechświata / Adoración del Universo
.
.
Różańce gwiazd oplata wokół dłoni,
błądząc po papierze atlasu,
szukając Krzyża Południa.
We włosach perły drgają na strunach,
wahnięcia rzeczywistości,
gdy się przygląda obserwator.
Na brzegu, w tataraku,
żaby chętnie połknęłyby gwiazdy.
Gdy ona wschodzi,
dałby jej półtora królewstwa
za supernowe zwisające z uszu,
za skarby ukryte w ciemnej materii.
Gdy na jej znak pocałuje Najjaśniejszą Gwiazdę,
stanie się Jedność ze Wszystkim.
.
.
.
Inédito
.
.
Entrelaza las manos con rosarios de estrellas,
perdida en la superficie del atlas,
buscando la Cruz del Sur.
Hay perlas en su cabello, titilando en las cuerdas,
vaivenes de la realidad,
cuando se fija el observador.
En la orilla, en el aserradero,
las ranas sueñan con tragarse las estrellas.
Si ella saliera,
él le daría un reino y medio
por las supernovas que cuelgan de sus orejas,
por los tesoros escondidos en la materia oscura.
Cuando, siguiendo su señal, bese la Estrella más Brillante,
llegará la Unión con Todo.
.
.
.
